آی مزرعه
آی مزرعه

شرایط نگهداری و انبار کردن غذای ماهی

شرایط نگهداری و انبار کردن غذای ماهی


شرایط نگهداری و انبار کردن کیسه های غذای ماهی

زمان نگهداری غذا های خشک و کنسانتره بستگی به عواملی دارد که به فرمولاسیون و روش های ساخت و شرایط عمومی نگهداری غذا یعنی دما و رطوبت محل نگهداری و انبار کردن غذا و درصد رطوبت غذای تهیه شده مربوط می شود.

به طور کلی نظرات مختلفی برای زمان نگهداری و انبار کردن غذا ارائه شده است.

در مجموع دو عامل اصلی و تاثیر گذار در مدت زمان نگهداری و انبار کردن غذا، دما و رطوبت است؛ به همین دلیل انبار کردن غذا در مناطق سردسیر و خشک به مراتب مشکلات کمتری را نسبت به مناطق گرمسیر و مرطوب دارد.

اما باید به این نکته توجه کرد که حتی در بهترین شرایط انبارداری نیز، از نگهداری و انبار کردن غذا به مدت طولانی باید خودداری کرد.

پیشنهاد می شود که پرورش دهندگان، غذای مزارع خود را به صورت ماهیانه تهیه کنند؛ این کار برای مزارع بزرگ کاملا عملی و امکان پذیر است ولی مزارع کوچک در این راه محدودیت هایی را دارند.

کارخانه های سازنده غذای آبزیان معمولا غذاهای تولیدی را در کیسه های پلاستیکی یا بسته های مقوایی چند لایه با آستر پلاستیکی بسته بندی می کنند؛ بسته های پلاستیکی اگرچه گران تر هستند ولی فواید بسیاری دارند و از ویژگی های آن ها می توان به خواص ضد آب بودن آن ها اشاره کرد که بعث می شوند تا غذا را بهتر بتوان نگهداری کرد.


مهم ترین شرایط و ویژگی ها ی انبار نگهداری غذای ماهی:

  • رطوبت:

محل نگهداری و انبار کردن غذا باید عاری از رطوبت باشد؛ بدین منظور دیواره ها را کاشی کرده و غذا ها را جهت جلوگیری از تماس با کف بر روی پالت های چوبی قرار دهید. بالابودن میزان رطوبت منجر به تخریب و از بین رفتن سریع ویتامین c می شود.

  • درجه حرارت:

محل نگهداری و انبار کردن غذا باید روشن و خنک باشد؛ دمای 2-3 درجه سانتی گراد، دمای بسیار مناسبی برای نگهداری و انبار کردن غذا است؛ هرچه درجه حرارت از این مقدار بیشتر شود، زمینه برای کاهش کیفیت غذا فراهم تر می­گردد.

  • نورمستقیم:

غذا حتی المقدور باید از تانش مستقیم آفتاب دور نگه داشته شود و درصورت استفاده از کیسه های پلاستیکی برای بسته بندی غذا باید از نمونه های غیر شفاف استفاده شود. نور مستقیم آفتاب به دلیل داشتن اشعه فرابنفش باعث تجزیه و تخریب مواد غذایی می شود.

  • موجودات موذی و مزاحم:

انبار نگهداری غذا باید عاری از وجود موجودات موذی و مزاحمی چون موش باشد، این موجود علاوه بر سوراخ کردن کیسه ها و ضررو زیان اقتصادی ممکن است در انتقال بیماری نیز نقش داشته باشند.

  • تهویه:

تهویه به منظور مبادله هوا و کنترل رطوبت در انبار مواد غذایی در دماهای پایین انجام می­گیرد.

دما و رطوبت هوا به یکدیگر مربوط هستند، یعنی رطوبت نسبی بستگی به میزان دما داردو درجه اشباع رطوبت در دماهای بالا بیشتراست و همینطور که دما کاهش می یابد سطح اشباع رطوبت نیز کم می شود؛ این اتفاق تا زمانی که رطوبت نسبی به 100% برسد ادامه می یابد و از آن پس هرنوع کاهش دما باعث فوق اشباعی محیط یعنی رسیدن به نقط شبنم خواهد شد که برای طراحی عایق بندی ها مهم است.

تهویه در انبار غذا به صورت طبیعی می­تواند با ایجاد دریچه هایی در گوشه های انبار ایجاد شود و یا با کنترل قسمتی از انبار از طریق استفاده از هواکش های خارج کننده بخار و یا کنترل کل انبار با استفاده از هواکش های تنظیم کننده فشار و یا با استفاده از مجاری خاصی می تواند تهویه انبار انجام شود.


نحوه گردش هوا و تهویه انبار نگهداری غذای ماهی

گردش هوا و تهویه انبار نگهداری غذای ماهی

گردش هوا و تهویه انبار نگهداری غذا.


مهمترین نکاتی که باید در تهیه و نگهداری غذاهای کنسانتره و استفاده از آن در مزارع پرورشی مد نظر قرار گیرد:

  1. کیسه های غذایی تحویلی از کارخانه های تولید غذای آبزیان باید دارای برچسب هایی باشد که در آن تاریخ تولید و انقضاء مصرف غذا، آنالیز تقریبی و جدول غذادهی مخصوصی که بر اساس انرژی و کیفیت غذا (ضریب تبدیل غذا) تنظیم شده، درج شده باشد.
  2. از انبار کردن و نگهداری طولانی غذا حتی در شرایط مناسب و بهینه نیز باید خودداری کرد.
  3. از نگهداری و قراردادن کیسه هایی غذایی به صورت توده بر روی همدیگر جدا خودداری کنید؛ بهترین حالت برای این کار به صورتی است که در بین کیسه ها جریان هوا ایجاد شده و تهویه به خوبی صورت بگیرد.
  4. هر کیسه غذایی که باز می شود ممکن است مشکلاتی داشته باشد؛ این مشکلات می تواند در نتیجه سوراخ شدن کیسه در زمان حمل و نقل و رسیدن رطوبت به غذاها و یا سایر مواردی باشد که به نحوی غذا با هوای آزاد و رطوبت آن در تماس قرار گیرد؛ بنابراین پیشنهاد می شود مقداری از غذای هریک از کیسه ها را به صورت آزمایشی به ماهیان یکی از استخرها داد و 24 ساعت بعد پس از  اطمینان از سلامت کامل غذا آن را به مصرف همه ماهی ها رساند؛ در این حالت در صورت مشکل داشتن غذا تلفات دسته جمعی رخ نمی دهد.
  5. در صورت بروز هرگونه تلفات باید از غذادهی به ماهی ها خودداری کرد؛ قطع غذادهی باید تا زمان شناسایی مشکل و رفع آن ادامه یابد.
  6. اشتهای ماهی می تواند به عنوان معیار و ملاکی برای تشخیص سلامت آن باشد؛ کاهش اشتها و عدم تمایل ماهی به خوردن غذا می تواند به عنوان زنگ خطری برای شروع بیماری و یا بروز تلفات در توده ماهی ها تلقی شود، در این حالت نیز باید غذادهی قطع گردد تا به بررسی علل و عوامل بی اشتهایی ماهی و رفع آن پرداخت.

بهتر است مطالب زیر نیز مطالعه شوند:

 

اشتراک گذاری

مطالب مرتبط

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *